Τεχνική

Η όλη τεχνική του βοτσαλωτού στηρίζεται κατά βάση στο σχέδιο και εξαρτάται από τον χώρο που θα καλύψει η κατασκευή και τη λειτουργικότητα του. Γνωστές είναι οι βοτσαλωτές αυλές της Χίου λόγω του μεγέθους τους, την ποιότητα των βότσαλων και των σχεδίων τους. Μέχρι το 1960 άλλωστε οι αυλές των εκκλησιών, των αρχοντικών σπιτιών αλλά και των δημόσιων χώρων στρώνονταν με βότσαλα της θάλασσας. Γι’ αυτό είναι και πιο διαδεδομένη η τεχνική αυτή στα νησιά του Ελλαδικού χώρου.


Τα σχέδια δεν είναι απλά διακοσμητικά μοτίβα. Το κάθε ένα έχει λογική, ερμηνεία και φιλοσοφία. Πρέπει να είναι σχεδιασμένο με ακρίβεια και χρωματισμένο με απλά χρώματα. Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι εργασίας για την παραγωγή τέτοιων βοτσαλωτών διακοσμητικών. Ο απευθείας και ο ανάστροφος. Στον πρώτο ο δημιουργός ζωγραφίζει με όλες τις χρωματικές λεπτομέρειες την εικόνα κατευθείαν στο πάτωμα και πάνω σε κονίαμα πάχους 5 εκατοστών. Κατόπιν σφηνώνει τα βότσαλα στα σημεία του σχεδίου ανάλογα με το χρώμα. Τέλος τοποθετούνται και τα βότσαλα του φόντου. Τα βότσαλα τοποθετούνται με βάση το φυσικό τους χρώμα, έτσι ώστε να ταιριάξουν με τα χρώματα του σχεδίου. Σε καμία περίπτωση δεν χρωματίζονται.


Στον δεύτερο τρόπο, δηλαδή τον ανάστροφο, το βοτσαλωτό κατασκευάζεται από την ανάποδη πλευρά. Ο τεχνίτης προετοιμάζει το υπόστρωμα για την τοποθέτηση των βότσαλων, πάνω σε σανίδα με περιθώριο βάθους 7 εκατοστών. Τα βότσαλα τοποθετούνται πάνω στο υπόστρωμα με βάση το σχέδιο του έργου. Ο δημιουργός ακολουθώντας το υπόδειγμα τοποθετεί τα βότσαλα, συμπληρώνοντας έτσι όλη την επιφάνεια χωρίς να αφήνει κενά ή χαλαρά βότσαλα. Εφόσον τοποθετηθούν όλα τα βότσαλα του σχεδίου και του φόντου, το καλούπι γεμίζει με ένα κονίαμα, ώστε να γίνει ένα ενιαίο συμπαγές κομμάτι. Ολοκληρώνοντας αυτή τη διαδικασία και εφόσον το κονίαμα έχει στεγνώσει εντελώς, η πίσω όψη είναι περίπου όπως το πίσω μέρος μιας πλάκας πεζοδρομίου. Έτσι διασφαλίζεται ότι το έργο θα είναι αντοχής και ταυτόχρονα εξασφαλίζει μία εντελώς επίπεδη επιφάνεια για πεζούς. Στη συνέχεια ο τεχνίτης αναποδογυρίζει το έργο, το ξεπλένει καλά από τα υπολείμματα της άμμου και το ξεκαλουπώνει. Το έργο είναι έτοιμο!


Αν το σχέδιο είναι μικρό, μέχρι 60 εκατοστά για παράδειγμα, το έργο αποτελείται από ένα και μόνο κομμάτι. Σε άλλη περίπτωση θα πρέπει να χωριστεί σε κομμάτια που να βολεύουν τον δημιουργό έτσι ώστε να μετακινείται εύκολα κατά την τοποθέτησή του στο δάπεδο. Η γραμμή που ενώνει δύο κομμάτια ονομάζεται ”ραφή” και θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο ορατή. Οι ”ραφές” πρέπει να ακολουθούν τις γενικές γραμμές του σχεδίου και να βρίσκονται σε σημεία που δεν ενοχλούν το σύνολο.


Προσωπικά χρησιμοποιώ την ανάστροφη τεχνική, η οποία μου δίνει τη δυνατότητα να εργάζομαι με άνεση στο εργαστήριο μου και όχι στο χώρο εγκατάστασης, χωρίς να επηρεάζομαι από τις καιρικές συνθήκες. Οι κατασκευές ακόμα και μεγάλων βοτσαλωτών δαπέδων δημιουργούνται σε τμήματα στο εργαστήρι και τοποθετούνται σε όποιο χώρο επιθυμείτε, σαν να είναι ένα πάζλ.


Στιγμιότυπο από την κατασκευή ενός βοτσαλωτού



...από τη συλλογή των βότσαλων στην παραλία